مگر می شود نسیم را

در بند کشید

آنکه می وزد و جریان دارد؟

مگر می شود پایش را در خاک کرد

آنکه پیوسته در حرکت است؟

این ورای چیزیست که

زنبورهای خرمایی میبینند.

کندویشان بن دیواری پستویی که اگر نبود

به انگشت نسیمی می ریخت..

گیرم نسیم شمال را محبوس کرده اید

با تند باد گرم شرقی چه می کنید؟

زمان آهسته می وزد

بیشه تاریک است

کودکی دنبال خرده های نان در راه

از میان انبوه درختان سرد

هنوز صبح نشده

ظرف شیری در دست

می گویند

نیش زنبور ها را کم رنگ می کند

دمت گرم باشد

چراغ وجودت روشن

نمی دانم چندمین دور کلاغ است

اما ارزو میکنم

آخرین دور نباشد

که در این سکوت جانکاه

تنها قار قار کلاغ ها

به یادم می آورد

هنوز زنده ام

هنوز نفس می کشم

هنوز آزادم...

لینک مطلب  .:.     

نوشته شده توسط محسن در چهارشنبه بیستم شهریور 1387 ساعت

امروز چه طولانی می ماند

لینک مطلب  .:.     

نوشته شده توسط محسن در یکشنبه بیست و هشتم مرداد 1386 ساعت

 نگاه

می شود سبز در

آبی ترین اندیشه ام

_به کمال آمده

در تنهایی

تا سرانجام

بر پرده ی چشمانم ظاهر گردد.

پیش از آغاز نگاه

واژه ای بر لب بود

واژه ی مبهم عشق

از رمق افتادم

در پلک هایم حتی

_نای رسیدن نیست

و سکوت

_آخرین رنج من است

دربرزخ این مقصد دور

کاش به من می گفتی

تاوان نگاه

_ تا همیشه بیداریست.

_ کوی باریک رسیدن

_ آگاه باش

_ روزی از تو خواهم گذشت......

لینک مطلب  .:.     

نوشته شده توسط محسن در سه شنبه پانزدهم اسفند 1385 ساعت

باید این قصه به پایان برسانم امشب

قصه ی تلخ سکوت

قصه ی مرگ صدا در دل تاریکی ها

من به دنبال تو در

_ فاصله ها گم شده ام

کوله ام بر دوش

کفش رفتن بر پا

دل از آبادی خود خواهم کند.

می نویسم از راه

می شوم جاری در آن

تا به دستان تو آرام شوم

_ آسمان در غم من می گرید

و نشان تو ز خود می شوید

بی خبر از آنکه

- ره من سوی تو بود

اشک او

جای پاهای تو را

از میان خواهد برد

تا سپیدی فقط این

_ ثانیه ها دوری ماست

در تپش های دلم

_ نقش چشمان تو بود

_کاش می دانستی

که تو جریان داری

تا ابد در جانم

همه شب چشم به پایان دارم

شاید آن لحظه دگر

خانه از لمس تو

_ سرشار شود

و صدای تو هم آواز شود

با دل خسته ی من

_کاش می دانستی

_کاش می دانستی....

لینک مطلب  .:.     

نوشته شده توسط محسن در دوشنبه چهاردهم اسفند 1385 ساعت